Op dinsdag 25 juli ging de wekker al om 04:45. Vandaag zou de beste dag zijn om de Breithorn te beklimmen. De dagen ervoor heeft het geregend en geonweerd en de dagen erna zou het te koud zijn. Vandaag zou de gevoelstemperatuur maar -12°C worden dus was dit de beste dag.
Na wat brood weggewerkt te hebben stapten we in de auto richting Breuil-Cervinia het dorpje aan de voet van de Matterhorn dat ook wel het Italiaanse Zermatt wordt genoemd. Vanuit Cervinia namen we de kabelbaan die ons naar het Plateau Rosa bracht op 3457m hoogte. Vanuit dit station liepen we het eerste deel van onze tocht richting de top van de Breithorn. Voornamelijk in de schaduw over de skipiste waardoor de temperatuur nog wat lager was.
Na een klein uurtje over de gletsjer gelopen te hebben kwamen we aan bij de voet van de Breithorn vanwaar we uiteindelijk naar de top zouden gaan. We hadden van tevoren al besloten om de centrale top van de Breithorn te beklimmen in plaats van de west top. Vanaf de voet van de Breithorn waren het nog ongeveer 320 hoogtemeters. Een uurtje later stonden we op de top van de Breithorn op 4156m hoogte, mijn eerste vierduizender.
Op de top aten en dronken we wat en om uit te rusten. We zaten even in de sneeuw wat behoorlijk koud en nat was maar gelukkig was mijn broek weer snel droog. Toen we weer uitgerust waren begon de afdaling naar de gletsjer. Dalen gaat altijd veel sneller dan stijgen en dat merkten we ook toen we al na zo’n veertig minuten weer op de gletsjer stonden. Het stuk van de gletsjer naar de kabelbaan ging echter een stuk langzamer dan gedacht door de plotselinge hoofdpijn waar we alle drie last van kregen. Dit kwam waarschijnlijk door een niet optimale acclimatisatie. Ondanks de hoofdpijn op het laatst was het toch een prachtige dag en een gave vierduizender om te beklimmen.